Δύσκολοι καιροί για συγγραφείς. Πραγματικά δύσκολοι. Ή μήπως όχι;

Συχνά με ρωτούν φίλοι, γνωστοί, άνθρωποι του θεάτρου: «Γιατί δεν γράφεις μια πολιτική σάτιρα;» Είχα γράψει μερικά πράγματα στο παρελθόν με κάποια σχετική επιτυχία. Η ερώτηση αυτή φυσικά δεν απευθύνεται μόνο σε μένα.  Απευθύνεται και  σε άλλους συγγραφείς της χώρας μου.

Από αρχαιοτάτων χρόνων η από σκηνής σάτιρα πολιτικών προσώπων ήταν ιδιαίτερα προσφιλής.

Ο Αριστοφάνης  μέσα από τις κωμωδίες του γελοιοποιεί  και διασύρει τους πολεμοκάπηλους και πολεμόχαρους πολιτικούς, καυτηριάζοντας ταυτόχρονα τα κακώς έχοντα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Οι αρχαίοι τραγωδοί μέσα από τους μύθους των Ατρειδών και των Λαβδακιδών τα κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα της εποχής τους σχολιάζουν.

Και όχι μόνο τότε. Το θέατρο είτε ως θέση ή ως μη θέση ήταν πάντα πολιτικό.

Σήμερα όμως;

Για ποια θέματα να γράψει κάποιος και με ποιο τρόπο να τα παρουσιάσει για να απεικονίσει κριτικά τις τραγωδίες της δικής μας εποχής.

Πόλεμοι συνεχίζουν, δυστυχώς, να υπάρχουν. Μετατρέπονται όμως σε καθημερινό τηλεοπτικό show, αμβλύνοντας  μας την αίσθηση της τραγικότητας.

Τα προδομένα όνειρα του Willy Loman, οι  απελπισμένες ψευδαισθήσεις της Blanche DuBois αποτελούν πια τροφή και  αντικείμενο των Reality shows. Η υποταγμένη και χωρίς ελπίδα αλλαγής ζωή του Θείου Βάνια δεν ενδιαφέρει κανένα.

Τα παιδιά της  Anna Fierling   έγιναν  Golden Boys της Wall Street.

Και η πολιτική σάτιρα; Μα είναι δυνατόν οποιαδήποτε χαρισματική σατιρική πέννα να συναγωνιστεί και να ξεπεράσει  αυτά που γράφουν οι ίδιοι οι πολιτικοί με τις βαρύγδουπες δηλώσεις, καθώς παρελαύνουν κορδωτοί και σοβαροφανείς κάθε βράδυ στο δελτίο των Οκτώ. Χρειάζονται κάποιον τρίτο να τους σατιρίσει;

Δύσκολοι  καιροί για συγγραφείς. Πραγματικά δύσκολοι. Ή μήπως όχι;